Το wiki για την ελληνική επιστημονική φαντασία και τη λογοτεχνία του φανταστικού γενικότερα, είναι -ελπίζουμε- χρήσιμο σε όλους μας: Όσοι διαβάζουμε επιστημονική φαντασία, γράφουμε, ή ασχολούμαστε επαγγελματικά με αυτήν, θα βρούμε εδώ εγκυκλοπαιδικά λήμματα για κάθε πρόσωπο, έντυπο, ιστοσελίδα, λέσχη, γεγονός και γενικότερα κάθε τι που έχει σχέση με την ελληνική εφ. Σήμερα (Οκτώβριος 2015) έχει 165+ λήμματα και καθημερινά επεκτείνεται. Για να πετύχει όμως συντομότερα την επιθυμητή πληρότητα πρέπει να αποκτήσει συλλογικό χαρακτήρα: Κάντε registration και συμβάλετε γράφοντας νέα λήμματα ή βελτιώνοντας αυτά που ήδη υπάρχουν! (απαραίτητη επισήμανση: πριν αποφασίσετε να πάρετε μέρος, διαβάστε τους κανόνες συμμετοχής και χρήσης καθώς και τις συχνές ερωτήσεις - απαντήσεις).

Λήμμα της εβδομάδας: Σειρά εφ τσέπης Άγκυρας

Δύο εξώφυλλα από βιβλία της σειράς
Δύο εξώφυλλα από βιβλία της σειράς

Η σειρά βιβλίων επιστημονικής φαντασίας των εκδόσεων «Άγκυρα» (ή «Αγκύρας» όπως αναγραφόταν συνήθως στα στοιχεία έκδοσης) κυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας '70, περιλαμβάνοντας οχτώ τουλάχιστον βιβλία. Ήταν μέρος της ευρύτερης σειράς τσέπης του εκδοτικού οίκου, που περιελάμβανε επίσης ξένη κλασική λογοτεχνία (Ντοστογιέφσκι, Χέμινγουεϊ, Τρουαγιά, Στάινμπεκ κ.ά.) και αστυνομική λογοτεχνία (Ουάλας, Σιμενόν, Χάμετ, Κρίστι κ.ά.)

Όλα τα βιβλία τσέπης Άγκυρας πωλούνταν στα περίπτερα 14 δραχμές με ένα νέο τίτλο κάθε Πέμπτη.

Η σειρά επιστημονικής φαντασίας περιλάμβανε τους παρακάτω τίτλους (σε παρένθεση η αρίθμηση στη ράχη του βιβλίου):
  • (14) Χέρμπερτ Ουέλς, Ο αόρατος άνθρωπος
  • (17) Χέρμπερτ Ουέλς, Οι πρώτοι άνθρωποι στη Σελήνη
  • (18) Άλεξ Μανθ, Άνθρωποι και Ζώα
  • (21) Χέρμπερτ Ουέλς, Η μηχανή που ταξιδεύει στο χρόνο
  • (34) Τζ. Ρόνυ, Ο πόλεμος της φωτιάς
  • (35) Τζ. Ρόνυ, Ο Γιος της Γης
  • (54) Ζακ Σπιτζ, Δραπέτες του 4000 μΧ, μετάφραση Γ. Τσουκαλά, επιμ. Κώστα Ι. Τσαούση, εξώφυλλο Κούλη Ε. Ζαχαριάδη, Ιούνιος 1971, σελ. 162
  • (61) Ζακ Σπιτζ, Κραυγές από το μέλλον, μετάφραση Λιλίκας Τσουκαλάς, επιμ. Αθηνιώτισσας, εξώφυλλο Ν. Καστρινάκη, Ιούλιος 1971, σελ. 113

Ιδιοκτήτης των εκδόσεων ήταν (...)

Για το πλήρες λήμμα, κάντε κλικ στον τίτλο του

Προηγούμενο λήμμα: Περιοδικό Υπεράνθρωπος (Σέρινταν)

Το εξώφυλλο του τελευταίου, 24ου τεύχους
Το εξώφυλλο του τελευταίου, 24ου τεύχους
Ο Υπεράνθρωπος με πρωταγωνιστή τον Τζόε Σέρινταν ήταν η τρίτη εβδομαδιαία περιοδική έκδοση του Στέλιου Ανεμοδουρά με αυτό τον τίτλο.

Υπόθεση
Ο Τζόε Σέρινταν δεν ήταν στην πραγματικότητα «υπεράνθρωπος» αλλά ένας πολύ ικανός ντετέκτιβ της Αστρικής Ασφάλειας, υπηρεσίας που εδρεύει στη Νέα Υόρκη και φροντίζει για την ασφάλεια της διαπλανητικής επικράτειας της Γης. Με το διαστημόπλοιό του, τον Πρωτέα, ταξιδεύει όπου τον καλεί το καθήκον αντιμετωπίζοντας εξωγήινους, ρομπότ ή γήινους «κακούργους». Σύντροφοί του η Νάνσυ (που είναι παράλληλα αρραβωνιαστικιά του), ο Μίκυ, ένα μικρό ελληνόπουλο που θέλει να ακολουθήσει τα βήματά του και ο Λη Πο.

Στο τελευταίο τεύχος, η έκδοση κλείνει με ένα γάμο: Ο Χόβαρτ, προϊστάμενος του Σέρινταν στην υπηρεσία τον καλεί εκτάκτως στη Γη και στέλνει μια θωρακισμένη «κούρσα» να τον οδηγήσει στα κεντρικά γραφεία, όπου εκτυλίσσεται ο ακόλουθος διάλογος.
Quote:
-Γιατί έστειλες την θωρακισμένη κούρσα; τον ρώτησε περίεργος ο Σέρινταν.
-Ήθελα να φθάσετε σώοι και αβλαβείς ως εδώ, τους απάντησε.
-Υπάρχει κανένας κίνδυνος;
-Υπάρχει κίνδυνος για τη Νάνσυ, μίλησε αινιγματικά ο Χόβαρτ.
-Δηλαδή; έκανε ο Σέρινταν.
-Άκουσε Τζόε, άρχισε ο χοντρός αστυνομικός. Σας έπαιξα αυτό το παιχνιδάκι για να συγκεντρωθείτε στο γραφείο μου. Μου φαίνεται πώς το παραέρριξες στην περιπέτεια και η αρραβωνιαστικιά σου περιμένει μάταια να την παντρευτείς. Αυτή στη στιγμή λοιπόν, πάμε γραμμή για την εκκλησία. Εγώ θα γίνω ο κουμπάρος σου. Και αν φέρεις αντίρρησι, θα σε πάω δεμένο ως την εκκλησία.
Η Νάνσυ χαμογέλασε ευτυχισμένη.
-Μα, έκανε ο Σέρινταν, και η υπηρεσία μου;
Ο Χόβαρτ σηκώθηκε επίσημα από την καρέκλα του και έδειξε το μικρό Ελληνόπουλο.
-Να ποιος θα σε αντικαταστήσει! του είπε. Νομίζω πως σου μοιάζει σε όλα.
Ο Σέρινταν και η Νάνσυ αγκάλιασαν συγκινημένοι το μικρό τους φίλο ενώ ο Λη Πο, έδωσε ένα τέτοιο σάλτο από τη χαρά του που χτύπησε το κεφάλι του στο ταβάνι, κι έπεσε αναίσθητος πάνω στην κεφάλα του κατάπληκτου Χόβαρτ...


Δημιουργοί
Τις ιστορίες έγραψε ο Νίκος Μαράκης με το ψευδώνυμο Π. Πετρίτης, ο ίδιος που τέσσερα χρόνια πριν (...)

Για το πλήρες λήμμα, κάντε κλικ στον τίτλο του

Παλιότερο λήμμα: Σειρά εφ των εκδόσεων Σκίουρος -τέλη δεκ. '60

Η σειρά «τσέπης» επιστημονικής φαντασίας των εκδόσεων Σκίουρος κυκλοφόρησε στα τέλη της δεκαετίας του '60. Περιλάμβανε την πρώτη παρουσίαση στην Ελλάδα του έργου του Άρθουρ Κλαρκ 2001, Οδύσσεια του διαστήματος και μάλιστα το 1969, ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του στο πρωτότυπο. Από αναγγελία στις εσωτερικές σελίδες ίδιου βιβλίου φαίνεται ότι συνολικά στο πλαίσιο της σειράς κυκλοφόρησαν 5 έργα.

Οι εκδόσεις Σκίουρος είχαν την έδρα τους στην οδό Αισχύλου 13, στην Αθήνα. Γενική διευθύντρια ήταν η Νίτσα Ιωαννίδου και υπεύθυνη έκδοσης η Θεοδώρα Μπέσα. Η εκτύπωση γινόταν στο τυπογραφείο Ε. Ν. Τσαϊλάνη (Ζωοδόχου Πηγής 6) και η βιβλιοδεσία από την Κωνσταντίνα Σάνου (Σαπφούς 9). Στο κάτω μέρος της σελίδας με τα στοιχεία έκδοσης υπήρχε η επισήμανση «Made and printed in Greece» ενώ για τη μετάφραση σε δύο σημεία γινόταν αναφορά ότι ήταν «πλήρης και χωρίς συντομεύσεις». Από τις ίδιες εκδόσεις (...)

Για το πλήρες λήμμα, κάντε κλικ στον τίτλο του






Παλιότερο λήμμα: Άγγελος Μαστοράκης

O Άγγελος Μαστοράκης στο 6ο Φεστιβάλ ΕΦ Ερμούπολης, 2012 (φωτ. Ν.Α.)
O Άγγελος Μαστοράκης στο 6ο Φεστιβάλ ΕΦ Ερμούπολης, 2012 (φωτ. Ν.Α.)

Ο Άγγελος Μαστοράκης (1951-2016) υπήρξε υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού 9 ενώ παλιότερα είχε εκδώσει το περιοδικό Nova (1978 και 1993-1994, σε δύο διακριτές περιόδους).

Ήταν ιδρυτικό μέλος της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας. Είχε υπηρετήσει πρόεδρος του ΔΣ της για τέσσερις θητείες και αντιπρόεδρος δύο ακόμα.

Από τον Ιούνιο του 2000 ως τον ίδιο μήνα του 2010 που το περιοδικό διέκοψε την κυκλοφορία του, ο Άγγελος Μαστοράκης υπήρξε υπεύθυνος έκδοσης του ένθετου 9 της Ελευθεροτυπίας. Σε κάθε τεύχος του περιοδικού (με λίγες εξαιρέσεις) συμπεριλαμβανόταν ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας από τη μοντέρνα διεθνή και ελληνική σκηνή. Έτσι το αναγνωστικό κοινό εξοικειώθηκε με συγγραφείς και τάσεις της σύγχρονης επιστημονικής φαντασίας ενώ πολλοί νέοι έλληνες συγγραφείς είχαν για πρώτη φορά τη δυνατότητα να αναδείξουν τη δουλειά τους σε ένα μέσο ευρείας κυκλοφορίας. Συνολικά ο Μαστοράκης έκανε αποδεκτά και δημοσίευσε 123 διηγήματα 38 ελλήνων συγγραφέων. Το περιοδικό δημοσίευε επίσης συχνά κόμικς επιστημονικής φαντασίας, κυρίως γνωστών ξένων δημιουργών αλλά και πολλών ελλήνων, μικρότερης συνήθως έκτασης.

Ο Μαστοράκης είχε εξηγήσει μιλώντας στην εφημερίδα Πυξίδα, ότι ο διακριτικός προσανατολισμός του περιοδικού προς την επιστημονική φαντασία οφειλόταν στην «προσωπική του τρέλα»: «Επειδή αγαπώ την Επιστημονική Φαντασία έχω πάντοτε ένα 16σέλιδο στη μέση του 9 (...) ένα άλμπουμ το οποίο ολοκληρώνεται σε 3 ή 4 συνέχειες. Εκεί θα παρατήρησες ότι οι περισσότερες ιστορίες είναι επιστημονικής φαντασίας. Αυτή είναι η προσωπική μου τρέλα. Αν το έκανε κάποιος άλλος, που θα του άρεσε πάρα πολύ το αστυνομικό, ίσως να είχε αποφασίσει ότι στο κέντρο θα έβαζε αστυνομικές ιστορίες, που μπορεί να βρεις εξίσου πάρα πολύ καλές».

Για την επιστημονική φαντασία συμπλήρωνε (...)

Για το πλήρες λήμμα, κάντε κλικ στον τίτλο του

Παλιότερο λήμμα: Βραβείο Graham W. Still

Το αναμνηστικό δίπλωμα που συνόδευε το βραβείο
Το αναμνηστικό δίπλωμα που συνόδευε το βραβείο

To «Βραβείο Graham W. Still» ήταν λογοτεχνική διάκριση που απονεμήθηκε σε ελληνικά έργα (μυθιστορήματα και διηγήματα) επιστημονικής φαντασίας την περίοδο 2000-2003. Θεσμοθετήθηκε και χρηματοδοτήθηκε από το συγγραφέα Graham W. Still (ψευδώνυμο του Γιώργου Παπαδόπουλου).

Η ανακοίνωση για τη θεσμοθέτηση του βραβείου έγινε από τον ίδιο το συγγραφέα στα εγκαίνια της έκθεσης του αρχείου Νίκου Θεοδώρου (31 Οκτωβρίου 1998, Ιωάννινα). O Γ. Παπαδόπουλος έθεσε και χρηματικό έπαθλο για το νικητή ή τους νικητές, ύψους 500,000 δρχ.

Αρχικά ο Παπαδόπουλος περιόρισε την καταγωγή των διαγωνιζόμενων συγγραφέων στην Ήπειρο, Μακεδονία και Θράκη. Σε μια συνέντευξή του στον Νίκο Θεοδώρου εξήγησε τη φύση του περιορισμού αυτού: «Ένα από τα μεγάλα μου μειονεκτήματα, και έχω πολλά, είναι να τα λέω έξω από τα δόντια. Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση που το κεφάλι-εγκέφαλος είναι πάντα ψηλά, στο βορρά, και η κοιλιά στο νότο. Δεν ξέρω γεωγραφικά γιατί ισχύει το ίδιο στη Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Ελλάδα. Δεν πρόσεξες πως στο Βορρά δημιουργούν και στον νότο επωφελούνται; Η φύση όμως είναι σοφή, φρόντισε αυτοί που παράγουν να είναι μεγαλόθυμοι και να επιτρέπουν την παρασιτική συμβίωσή τους με το μαλθακό και 'καταφερτζίδικό' τους υπόγαστρο. Ομολογώ πως αυτά που γράφω δεν είναι απόλυτα, αλλά πλησιάζουν περισσότερο με την πραγματικότητα. Αν σκεφθεί κανείς πόσες εκατοντάδες χιλιάδες άτομα που κατοικούσαν στο βορρά αναγκάστηκαν στη μετανάστευση και πόσες χιλιάδες πνευματικοί άνθρωποι του ελληνικού βορρά 'επανδρώνουν' το πνευματικό δυναμικό Ευρώπης, Αμερικής και Αυστραλίας τότε θα με δικαιώσει (...) Μια, λοιπόν, και η πνευματική φωλιά της πατρίδος μας είναι το βορινό της κομμάτι σκέφτηκα να μην ταράξω τα ήρεμα, αυτάρεσκα και νωχελικά λογοτεχνικά 'γιατάκια' (...) Προτείνω ο αντίλογος σ' αυτό το... 'κατηγορώ' ν' ανάψει, κι αν με σοβαρά επιχειρήματα φανεί πως έχω άδικο τότε σας δίνω το λόγο της τιμής μου πως το Βραβείο θα συμπεριλάβει όλη την επικράτεια».

Ήδη όμως από την πρώτη απονομή, οι κανόνες τροποποιήθηκαν ώστε το βραβείο να απευθύνεται σε συγγραφείς από όλη την Ελλάδα.

Τα πρώτα βραβεία Graham W. Still δόθηκαν το 2000 στους: Θανάση Βέμπο για το μυθιστόρημα Επέτειος (εκδόσεις Λιβάνη/ σειρά Κλειδί), Βάσω Χρήστου για το αδημοσίευτο μυθιστόρημα Ο φύλακας των ασπίδων και Βασίλη Κυριλλίδη για το διήγημα «Η δεύτερη ευχή».

Το 2001 δόθηκε μόνο βραβείο διηγήματος στον Δημήτρη Δελαρούδη για την ιστορία του «Ο Ιός της Βαβέλ». Η απονομή έγινε στη διάρκεια του πρώτου διεθνούς συνεδρίου εφ στη Θεσσαλονίκη.

Την τρίτη χρονιά το βραβείο διηγήματος κέρδισε η Βάσω Χρήστου για την «Χρονοσχισμή», το δεύτερο ο Ηλίας Μπενής για το «Κονσέρτο σε Ρε Ελάσσονα» και το τρίτο (...)

Για το πλήρες λήμμα, κάντε κλικ στον τίτλο του

Παλιότερο λήμμα: sf*[an]

Το sf*[an] ήταν περιοδικό για την επιστημονική φαντασία, που κυκλοφόρησε ένα και μοναδικό τεύχος το καλοκαίρι 1998. Υπεύθυνοι της έκδοσης ήταν οι Σπύρος Βρετός, Γιάννης Ανδρέου και Θανάσης Γιαννακόπουλος.

Η ιδέα για την έκδοση του περιοδικού γεννήθηκε, σύμφωνα με τον Σπύρο Βρετό, στο μπαρ Backstreet της οδού Μασσαλίας: ο Γιάννης Ανδρέου (που έγραφε το blog I Sing the Body Electric), ο Σπύρος Βρετός (που μετείχε στην εκδοτική ομάδα του πολιτικού semiprozine Σαμιζντάτ) και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος (που έβγαζε το fanzine Brazil το οποίο σελιδοποιούσε και εικονογραφούσε ο Κώστας Μανιατόπουλος) αποφάσισαν να βγάλουν ένα περιοδικό για την εφ. Έτσι γεννήθηκε η ομάδα ΑΒΓ (από τα αρχικά των τριών).

Την εκτύπωση και διανομή ανέλαβαν οι εκδόσεις Οξύ των Νίκου Χατζόπουλου και Πάρι Κουτσούκου. Στην πορεία συνέδραμαν οι Δημήτρης Αρβανίτης, Νερίνα Κιοσέογλου (μεταφράστρια και επιμελήτρια, που ανέλαβε την επιμέλεια του περιοδικού), Βασίλης Μπαμπούρης (υπεύθυνος για τη σειρά «Κόλαση» στις ίδιες εκδόσεις), ο Ηρακλής Ρενιέρης (που είχε βγάλει παλιότερα το fanzine Το Κτήνος). Βοήθησαν ακόμα η Σταυρούλα Βεντούρι? του (Alternative Factor), ο Γιώργος Γούλας του (Big Bang), ο Στέλιος Τζιρίτας (που έβγαζε το fanzine Το Σιδερένιο Ψωράλογο), ο συνθέτης Βασίλης Κόκκας κι ο σκηνογράφος Γιώργος Σουγλίδης. Ο σχεδιασμός του εξωφύλλου και η σελιδοποίηση του τεύχους ήταν του Γιάννη Ανδρέου.

Για το *[an] στον τίτλο του περιοδικού, διαβάζουμε στο δεύτερο τεύχος τέσσερις ερμηνείες (το sf βέβαια, από το science fiction): «1. Με βάση τα γλωσσολογικά δεδομένα, ανακατασκευασμένη προφορά του συμβόλου που που αντιστοιχεί στο όνομα της Σουμεριακής θεότητας του ουρανού. Σύμφωνα με μια θεωρία, η πρώτη λέξη που γράφηκε ποτέ, καθώς το σύμβολο αυτό χρησιμοποίησαν οι κάτοικοι της Μεσοποταμίας για να καταγράψουν το φαινόμενο της έκρηξης του άστρου Vela X σε υπερκαινοφανή. Πρόκειται για τον κοντινότερο super nova (...)

Για το πλήρες λήμμα, κάντε κλικ στον τίτλο του

Παλιότερο λήμμα: Δημήτρης Δελαρούδης

Ο Δημήτρης Δελαρούδης με φόντο ένα πίνακά του (φωτ.2015)
Ο Δημήτρης Δελαρούδης με φόντο ένα πίνακά του (φωτ.2015)

Ο Δημήτρης Δελαρούδης έχει δημοσιεύσει διηγήματα επιστημονικής φαντασίας & φαντασίας και άρθρα σχετικά με το φανταστικό.

Γεννήθηκε το 1972 στο Λούντβισχάφεν της Γερμανίας. Σήμερα ζει και εργάζεται στο Κιλκίς. Έγραψε το πρώτο του διήγημα το 1989. Από τότε ακολούθησαν πολλά ακόμα, όπως επίσης ποιήματα και ένα μυθιστόρημα (ανέκδοτο). Για το διήγημά του «Ο ιός της Βαβέλ» τιμήθηκε με το βραβείο Graham Still το 2001 ενώ πιο πρόσφατα, έλαβε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία Fantasy για το διήγημα «Ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα» στο διαγωνισμό ΦantastiWords 2015 (Fantasticon 2015).

O Δελαρούδης σπούδασε εμπορία και διαφήμιση, αλλά επαγγελματικά ασχολείται με την πληροφορική. Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της Ελληνικής Λέσχης του Φανταστικού (ΕΛΦ) που δημιουργήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1995. Έχει επίσης αρθρογραφήσει στο περιοδικό Strange. Ονομάζει το είδος που γράφει (από το 2001 και μετά) assimilation. Συμμετείχε στην 1η Πανελλήνια Συνάντηση Συγγραφέων και Φίλων της Επιστημονικής Φαντασίας (Μάρτιος 2005) με την εισήγηση «Γιατί γράφω λογοτεχνία του Φανταστικού».

Πέρα από τη συγγραφή ασχολείται επίσης με τη ζωγραφική, τη γυμναστική και την αυτοβελτίωση.

Εργογραφία

Διηγήματα
  • «Μήπως πέρασε από ‘δω ο Μαρτιάτικος λαγός;», ανθολογία Κλειστοί Χώροι (από τον ομώνυμο διαγωνισμό όπου το διήγημα κατατάχθηκε δεύτερο), εκδ. Ars Nocturna, 2014
  • «Σύντομες ιστορίες», ΕΦ ΖΙΝ αρ. 7, 2005
  • «Ο μέγας αναθεωρητής Συμπαντικές Διαδρομές, αρ. 2, 2005
  • «Τα πέπλα», Συμπαντικές Διαδρομές, αρ. 1, 2005
  • «Η τελευταία επιθυμία» (...)

Για το πλήρες λήμμα, κάντε κλικ στον τίτλο του

Παλιότερο λήμμα: Νίκος Μάντης

Ο Νίκος Μάντης
Ο Νίκος Μάντης

Ο Νίκος Α. Μάντης (γεν. 1976, ψευδώνυμο του Νίκου Λαμπρόπουλου) είναι συγγραφέας. Έχει γράψει το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας Άγρια Ακρόπολη.

Ο Μάντης γεννήθηκε στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται σήμερα. Σπούδασε νομικά και ασχολήθηκε με το θέατρο. Εμφανίστηκε στα γράμματα με την ποιητική συλλογή Το μάτι του άνθους και τη συλλογή διηγημάτων Ψευδώνυμο (2006). Έχει επίσης εργαστεί ως μεταφραστής.

Από μικρός διάβαζε πολύ και δοκίμαζε να γράφει. Θυμάται από εκείνα τα χρόνια: «Όταν ήμουν στο δημοτικό έγραφα ρωμαϊκά μυθιστορήματα, είχα κόλλημα με τις ρωμαϊκές ταινίες. Γέμιζα ένα τετράδιο με αιματοβαμμένες ιστορίες με χριστιανούς και λιοντάρια και το πέταγα στα σκουπίδια. Ξόδευα μήνες και μήνες να τα γράφω και μετά τα διάβαζα και μου φαίνονταν φρικτά. Όταν είσαι στο δημοτικό, η ανάπτυξή σου προηγείται αυτών που κάνεις, δεν αναγνωρίζεις πραγματικά αυτά που έκανες τους τελευταίους τρεις μήνες».

Για τη ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού, λέει: «Ομολογώ πώς δεν έχω συνολική εποπτεία του είδους (...) γνωρίζω το έργο του Μάκη Πανώριου και του Τάσου Ρούσσου, όπως και τα γνωστότερα mainstream βιβλία φαντασίας των τελευταίων χρόνων (...) Το μεγαλύτερο εμπόδιο έχει να κάνει με την εικόνα που έχει η ίδια η χώρα (...)»

Για το πλήρες λήμμα, κάντε κλικ στον τίτλο του

Παλιότερο λήμμα: Σειρά με θεματικές ανθολογίες εφ του Εξάντα

Η σειρά Θεματική ανθολογία επιστημονικής φαντασίας αποτελούταν από έξι τόμους με διηγήματα, που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Εξάντας από το 1977 ως το 1979 σε επιμέλεια Βασίλη Καλλιπολίτη, αμέσως μετά την τετράτομη σειρά με τις χρονολογικές ανθολογίες.

Έγραφε ο επιμελητής στην εισαγωγή του 1ου τόμου, που είχε τίτλο Ταξίδια στο διάστημα: «Το ταξίδι έχει μια αφετηρία, μια διαδρομή, ένα τέρμα. Ταυτόχρονα ξεπηδά από μέσα του ο ίδιος ο ήρωας, αλλαγμένος στο τέρμα αλλά πάντα αυτός που ξεκίνησε. Ο δυνάμει που τώρα είναι. Αυτά βέβαια ισχύουν για τα πολύ παλιά και τα νεότερα ταξίδια. Για την Οδύσσεια, λ.χ., το πρώτο ίσως έργο εφ ή μάλλον fantasy, γεμάτη οικειότητα προς το θαυμάσιο, οικειότητα που ποτέ δεν θα ξαναβρούμε (...) Υπάρχουν πολλοί τρόποι να συλλάβει κανείς το νόημα του ταξιδιού. Μπορεί να είναι μια ολότελα πνευματική περιπέτεια (όπως στην περίπτωση του έργου του Stapledon). Μπορεί να είναι μια καθαρή αναζήτηση του θαυμάσιου (όπως πχ. στο The voyage of the space beagle, του Van Vogt). Μπορεί να είναι μια ακόμα διάσταση της φυλετικής και της κοινωνικής εξέλιξης (όπως στο Bridge, του James Blish). Μπορεί να είναι μια ακόμα διάσταση της φυλετικής και της κοινωνικής εξέλιξης (όπως στο Bridge του James Blish ή στο Surface tension, του ιδίου, που δημοσιεύουμε εδώ). Το βέβαια είναι ότι από τη στιγμή της εκκίνησης και μετά ανοίγεται μπροστά μας ένας κόσμος τόσο μεγάλος και τόσο πλούσιος που θα χρειαζόταν τόμοι ολόκληροι για να εκθέσουν μια συστηματοποιημένη εικόνα των συστατικών του. Καμιά ανθολογία δεν μπορεί να επιχειρήσει κάτι τέτοιο».

Οι τόμοι της σειράς ήταν:
  1. Ταξίδια στο διάστημα. Περιείχε διηγήματα των Poul Anderson, Stephen Barr, James Blish, Raymond Z. Gallun, Murray Leinster, Anne McCaffrey, Ross Rocklynne, Eric Frank Russel, Robert Sheckley, Clifford D. Simak, Theodore Sturgeon, James Tiptree, Jr., A.E. van Vogt, Stanley Weinbaum και John Wyndham σε μετάφραση Τζούλιας Τσακίρη (4), Αλέξανδρου Κοσματόπουλου (3), Ελένης Μικελίδου (...)

Για το πλήρες λήμμα, κάντε κλικ στον τίτλο του